0174 - 38 68 01
Gildestraat 215, 2671 BW Naaldwijk
Opleidingen in professioneel
en persoonlijk leiderschap

Word de beste leidinggevende van het bedrijf.

Home/Blogs

Blogs

Magie.

5 december 2019

Als kind vond ik Sinterklaas altijd het beste feest van het jaar.

Los van de magie van alle cadeaus, had ik altijd het idee dat Sinterklaas net iets meer voor ons was dan voor de andere kinderen van school.

Ons huis had namelijk nog een échte open haard met schoorsteen waar ze door naar binnen konden.

Heel af en toe zat er ook een kleine vogel in de haard – die was dan door de schoorsteen naar beneden gevallen – en dat was voor mijn kinderhoofd genoeg bewijs dat mensen-met-cadeaus er ook heel goed doorheen kunnen.

Sommige van mijn klasgenootjes zetten hun schoen bij de verwarming, maar dat was heel onlogisch, want er past helemaal niemand in een verwarmingsbuis.
Die zijn super smal en dat gaat gewoon niet.

In tegenstelling tot onze schoorsteen, natuurlijk.
Want dat kan prima. 

Daarnaast was er nog een andere factor die meespeelde.

Wij hadden namelijk nooit een oom, of een opa, of wie dan ook, die de zak met cadeautjes voor de deur moest zetten en dan net te laat uit het zicht verdween.

Bij ons stond die zak er écht ineens. Er was niemand ‘aan het roken’ of ‘naar de wc’ of ‘even iets pakken’ als de bel ging. 
Iedereen zat in de huiskamer, vaak speelden we Risk (of een ander spel dat gegarandeerd vierenzestig uur duurt) en dan plotseling ging de bel en waren de cadeautjes er. 

Magie.

Als professional wordt er van je verwacht dat diezelfde magie ook in jouw gesprekken zit. Dat je net die éne opmerking maakt of vraag stelt, waardoor je precies de kern weet bloot te leggen.
En dat de mensen waar je mee praat, weten dat je dit gaat doen en toch maar niet achter het geheim kunnen komen hoe je toch steeds precies dat ene gaatje vindt.

Misschien heb je jouw sparkle nog niet gevonden, of is ‘ie in de loop van de tijd per ongeluk een beetje gedoofd of zelfs verdwenen. 

Terwijl je eigenlijk wel een schitterende performance zou willen leveren.

Maar toch merk je dat je soms net iets te dof reageert. 
Je weet wel dat je het zou moeten kunnen – schitterende gesprekken voeren – maar het lukt je niet en je weet ook niet zo goed waar dat nou aan ligt. 

Alles wat je leert in de jaaropleiding Professional Business Communicator is er op gericht om jou te helpen sprankelend door het leven te gaan.

We leren je niet alleen hoe je fonkelende gesprekken voert, maar we helpen je ook om alle dingen op te ruimen die je in de weg zitten om dit in de praktijk te brengen.

Zie jij het zitten om in 2020 shinen?

PS: Het geheim van de deurbel hebben we vele jaren later ontdekt..
Jan is namelijk enthousiast sportvisser en om ervoor te zorgen dat de vissen niet zien dat wurrempie aan een draadje vastzit, is het draadje waar hij mee vist doorzichtig. In ons oude huis bevond zich, behalve die open haard, ook nog zo’n ouderwetse trekbel. En dat betekent dat er binnen een ketting is, die de bel laat klingelen als je buiten aan de knop trekt. Als je dan zo’n doorzichtig vissendraadje aan die ketting vastmaakt en dat draadje door het halve huis laat lopen, dan kun je al zittend op de bank aan dat draadje trekken en maakt de bel geluid.
Childhood.
Ruined.

Abonneer je op onze wekelijkse tips voor leidinggevenden. 

“Dank voor de wederom heerlijke e-mail.”

“Ik geniet van elke mail die ik van jullie krijg.”

Cocktail, no jeans

28 november 2019

Begin van de week waren we bij de Entree Awards 2019.

Hadden we daar iets te zoeken?
Eigenlijk niet, nee.

Was het een goed feestje?
Jazeker wel.

Hadden we het willen missen?
Absoluut niet.

Niet in de laatste plaats vanwege de bijzonder prettige cocktails (zorg dat je in ergens je Kerstmenu plek maakt voor de Nespresso martini), maar ook omdat we het altijd heerlijk vinden om te ervaren hoe het er aan toe gaat in andere wereldjes.

In dit geval stonden we ineens tussen honderden horecahelden die zó goed zijn in wat ze doen, dat ze kans maken op één of meerdere awards.

Een moeilijk publiek om te serveren en de catering voor te doen.

Want al die mensen weten als geen ander hoe het werkt en wat écht lekker is, dan moet je wel iets in huis hebben om die tevreden te stellen.

Dat betekent: een geweldig goed georganiseerde avond.

Om die avond de ambiance mee te geven die bij zo’n groot evenement hoort, was er natuurlijk ook sprake van een dresscode.

Het idee is dan dat mensen zich daar aan houden, dat iedereen er netjes uitziet en dat je als award-winnende-horeca-ondernemer fantastisch op de foto’s terecht komt.

Op de uitnodiging stond – en ik citeer: ‘De dresscode is cocktail. Dus voor de heren een donker pak (no jeans) of smoking en voor de dames een feestelijke cocktailjurk.’

Wat mij betreft een buitengewoon legitieme reden om een hele nieuwe outfit bij elkaar te verzamelen.
Maar voor een aantal van de aanwezigen betekende het iets heel anders…

Al bij binnenkomst viel het op dat er een aantal mannen het jeans-verbod net andersom hadden opgevat en vanaf het middel naar beneden lekker casual waren.

Met jeans dus.

Soms zelfs inclusief vrolijk gekleurde sneakers met dertig centimeter zool.

Op ieder ander feestje vast een hele fancy look, maar op  zo’n gala en tussen alle smokings valt het een beetje uit de toon.

Dan sta je naast Ruben Nicolai met je spijkerbroek op hoog water.

Ziet er toch een beetje vreemd uit.

Dus, waarom zouden ze dat nou doen?
Dat komt doordat iedereen zijn eigen set van waarden en normen heeft en op basis daarvan besluiten we zo’n beetje alles.
Ook of we ons aan de dresscode houden of lekker artistiek iets heel anders aantrekken.

In de meeste gevallen passen we onze waarden en normen aan aan de context waarin we ons bevinden, maar soms niet.
Dan gebruiken we waarden en normen die niet passen in de context waarin we ons bevinden en dit is een heel universeel probleem.

Er zijn zo veel mensen die af en toe op hun collega’s reageren alsof ze de concurrent zijn – die een vraag willen stellen aan hun leidinggevende en dit aanpakken alsof ze hun vijand benaderen – die twijfelende klanten behandelen alsof het domme kinderen zijn – enzovoort, en zo verder.. 😉

Eén van de dingen waar we je met coaching mee kunnen helpen, is het opruimen van jouw redenen om niet passende waarden en normen te blijven hanteren in situaties waar die helemaal niet horen.
Want zodra die reden verdwijnt, kun je weer flexibel reageren en je adequaat aanpassen aan de situatie.

Hoe ‘kraaiengeluiden’ wereldnieuws werden

21 november 2019

Afgelopen weekend was ons kleine kikkerlandje wereldnieuws.

Hebben we net een jaar waarin de pietendiscussie een beetje minder lijkt te worden, gaan die maffe voetbalsupporters weer ‘kraaiengeluiden’ zitten maken..

Nou ben ik doorgaans een echte nep-supporter. Pas als ze oranje shirtjes aandoen en we aan het begin van de wedstrijd het volkslied horen, vind ik het medium interessant worden 🙂

Toch merkte ik dat ik dit voorval in de gaten aan het houden was.
Het ging zelfs zo ver dat ik een stukje van de persconferentie van het Nederlands Elftal terug heb zitten kijken.

Bijzonder wat een enorm groot effect dat kleine groepje supporters heeft op een heleboel mensen.
En niet alleen in ons land.
Wereldwijd werd er op gereageerd.

Op de één of andere manier hebben ze dus iets weten op te roepen bij hun toehoorders, waardoor die zich allemaal geroepen voelen om in actie te komen.

Geheel terecht is één van die acties dat lamstraal en co. nooit meer een voet in een stadion mogen zetten, maar het is de vraag of dat hun uiteindelijke doel was.

Het zou natuurlijk veel handiger zijn geweest als ze iets anders hadden verzonnen.

Een of ander ludiek liedje waar hun eigen team vleugels van kreeg.
Of een sympathieke actie waardoor het hele publiek mee gaat doen.
Want wanneer je het als fans voor elkaar krijgt om jouw cluppie naar grote hoogte te stuwen, dan ben je een échte supporter.

Als leidinggevende sta je voor een soortgelijke taak, want het is aan jou om jouw team optimaal te laten presteren en op een duurzame manier het maximale uit de mensen om je heen te halen.

Maar hoe krijg je iemand nou zo ver dat zijn eigen performance verbetert door iets dat jij doet?

Dit doe je door ze dingen te laten voelen.

Jij moet zorgen dat je de juiste emotie bij ze weet op te roepen, zodat je vanuit dat gevoel gaan handelen.

Het lekkerst werkt dit wanneer je ze meeneemt in een ‘verhaaltje’, waarin je ze meeneemt vanuit hun huidige staat naar de emotie(s) die ze nodig hebben.
In dit verhaaltje gebruik je een hele simpele formule waardoor iedereen automatisch met je meegaat. Ze kunnen het niet tegenhouden, zelfs niet als ze zouden willen.

Als je eenmaal weet hoe die formule in elkaar zit, ga je merken dat je al snel niet meer weet wat je ooit zo moeilijk hebt gevonden aan het motiveren van mensen.

In onze jaaropleiding tot Professional Business Communicator leren we je van alles (en nog veel meer) over emoties, hoe ze werken en natuurlijk ook hoe je ze bij jezelf én bij anderen op kunt roepen.

We starten weer in maart 😉

Mentale blauwe plekken

14 november 2019

Er zijn van die series die je kunt blijven kijken.

Op tv worden de afleveringen eindeloos herhaald, Netflix legt honderd miljoen neer om het nog een jaar te mogen aanbieden en Jen weet binnen een paar uur Instagram kapot te maken..

Ik ken dan ook (bijna) niemand die Friends niet leuk vindt.
Wel een paar die het nog nooit hebben gezien, maar iedereen heeft recht op zijn eigen beoordelingsfouten 🙂

Onlangs kwam de aflevering voorbij waarin Phoebe voor het eerst op bezoek gaat bij haar buitengewoon truttige schoonouders en de boel loopt op z’n Phoebe’s een beetje uit de hand.

Op aanraden van haar vriend praat ze met zijn vader en ze complimenteert hem met zijn fitte lichaam. Om haar compliment kracht bij te zetten, geeft ze hem een stomp in zijn maag.

Het is een klein vriendschappelijk stompje, maar haar schoonvader reageert alsof er is verschrikkelijks gebeurd is. Hij geeft een schreeuw en krimpt in elkaar alsof ze hem een enorme klap heeft verkocht.

Hij is namelijk kort geleden geopereerd en Phoebe heeft hem precies op die plek weten te raken.

We weten natuurlijk allemaal dat deze situatie is verzonnen.
Door briljante schrijvers, dat wel, maar toch nog steeds: geen waargebeurd verhaal.

Toch komen dit soort dingen in het echt vaker voor dan je misschien zou denken.

Theodore heeft in dit geval last van een fysieke wond die wordt geraakt, maar we hebben allemaal onze eigen mentale ‘blauwe plekken’.

Allerlei ogenschijnlijk kleine gebeurtenissen of uitspraken raken ons op een bepaalde manier, waardoor we bovengemiddeld fel reageren en ons achteraf stiekem een beetje schamen voor die uitbarsting.
Want, nu we er nog eens over nadenken, ging het eigenlijk nergens over.

Zo’n mentale blauwe plek noemen wij een gevoelige snaar.

Wanneer iemand per ongeluk die snaar raakt, komt er geen mooie klank uit jou tevoorschijn, maar een of andere valse kreet 😉

Het vervelende aan zo’n snaar is dat je er zelf geen controle over hebt: iedereen kan er per ongeluk (of expres) aanzitten en dan ga je af.
Niet alleen voor jou heel irritant, maar ook voor jouw omgeving niet de meest gezellige dag.

Het zou dus leuk zijn wanneer je jouw snaren zelf kunt stemmen, zodat je mooie muziek kunt maken 🙂

Leren hoe dat werkt doe je tijdens de laatste masterclass van dit jaar op 19 december.

Standpunten-zonder-eigenaar

7 november 2019

Aannames.
We hebben ze allemaal.
En we hebben ze niet voor niets.

Het is simpelweg onmogelijk om alle conclusies die we in het dagelijks leven nodig hebben éérst grondig en ‘wetenschappelijk’ te onderbouwen voordat we ze gaan gebruiken.

Daar heb je niet alleen geen tijd voor, maar het levert ook veel meer schade op dan we ons kunnen veroorloven.

Een enkele uitzondering daargelaten, nemen we allemaal aan dat het slim is om te stoppen als er een rood lampje bij het kruispunt te zien is én dat het slim is om door te rijden wanneer er een groen lampje brandt.

Niemand van ons heeft hier zélf voldoende onderzoek naar gedaan door bijvoorbeeld eens te onderzoeken wat er nu daadwerkelijk gebeurt wanneer je structureel door rood zou rijden.
Of wanneer je altijd zou stoppen voor groen.

Waarschijnlijk proberen we dat niet omdat we het de potentiële schade niet waard vinden – in euro’s en/of in ziekenhuisbezoeken 😉

Zolang onze aannames ons helpen beter / sneller te functioneren, is er niets aan de hand.
Maar sommige gaan ons (na verloop van tijd) in de weg zitten en tegenwerken.

Dan gaan we ineens ’s avonds niet doen wat we eigenlijk willen (een beetje op de bank liggen lummelen), maar allemaal werkmails beantwoorden – omdat we denken dat dit hoort.

Of we durven niet tegen onze leidinggevende te zeggen dat we achterlopen op schema – omdat we het idee hebben dat dit laat blijken dat we niet goed genoeg zijn voor ons werk.

Veel van de aannames die ons op zo’n moment dwarszitten, zijn een speciaal soort aannames. Ze klinken namelijk als een stelling, maar de spreker vertelt er niet bij wat zijn eigen standpunt met betrekking tot die stelling is.

Wanneer je het met iemand hebt over die mails in de avonduren, kan hij bijvoorbeeld zeggen ‘Vandaag de dag is het gewoon de bedoeling dat je bereikbaarder bent’.
Klinkt op zich geloofwaardig, maar we hebben eigenlijk geen idee of de spreker dit zelf ook vindt: misschien zegt hij alleen maar wat hij denkt dat wij vinden.

Het kan dus heel goed dat hier ’s avonds gewerkt wordt, omdat de spreker denkt dat het van hem verwacht wordt, maar dat er eigenlijk helemaal niemand is die dit van hem verwacht.

Met elkaar praten is altijd verstandig, maar zeker in situaties waarin meerdere mensen samen moeten werken, is het van belang om dit soort standpunten-zonder-eigenaar te kunnen bespreken.

Vragen waarmee je zo’n gesprek kunt beginnen zijn:
– Wie met name of wie precies vindt dat ..standpunt..?
– Wat vind jij van ..standpunt..?
– Wat heb je meegemaakt dat je ..standpunt.. vindt?

Op deze manier kom je erachter wat de spreker zélf vindt van de stelling die hij neerlegt en kun je, indien nodig, aanvullen met jouw mening.

Zo’n gesprek levert altijd meer duidelijkheid voor jullie allebei op.
Want: als de spreker dacht dat anderen deze mening wél hadden, kun je dit verduidelijken en weten jullie allebei wat jullie van elkaar verwachten.
En: als de spreker zelf volledig achter de stelling staat, hoef jij natuurlijk niets te verduidelijken, maar dan weten jullie vanaf nu dat de spreker op eigen initiatief handelt – iets waarvan de spreker zich misschien helemaal niet bewust was 🙂

De vragen hierboven zijn onderdeel van het Metamodel voor de Taal.
Dit is een model waarin we vijftien ‘onvolledigheden in taal’ onderscheiden. Elk van die onderscheidingen heeft zijn eigen set specifieke vragen, waarmee je razendsnel tot de kern kunt komen.

In de praktijk ga je meer dan genoeg uitspraken vinden om deze vragen op de kunnen oefenen, maar als je liever eerst ‘droog’ oefent.. het kaartspel bestel je hier.

Wie bepaalt hoe jij presteert?

31 oktober 2019

As I write – dat was afgelopen dinsdag 😉 – is een groep PBC’ers bezig met hun praktische evaluatie.
Sommige van de praktische evaluaties doen we met de camera erbij, en dit was er zo eentje.

Vaak levert dat de nodige stress op, want na anderhalf uur filerijden zit bijna niemand er op te wachten dat ze meteen mogen optreden.

Veel mensen houden er überhaupt niet zo van om opgenomen te worden, want dan moeten ze ineens naar zichzelf kijken. En misschien nog erger: naar hun eigen stem luisteren.

Ze worden dan vaak (een beetje) nerveus, gaan denken dat het allemaal in één keer goed moet, vergeten zich voor te bereiden, en zetten daardoor helemaal niet hun beste performance neer.

In dit soort situaties zou het handig zijn als je zelf de controle houdt over hoe je voelt, wat je denkt en hoe je je dan gedraagt, in plaats van dat je overvallen wordt door allemaal emoties en gedachten.

Die drie dingen – denken, voelen en doen – zijn samen een geheel en ze beïnvloeden elkaar continu:
Als je dus iets anders doet, voel je daar andere emoties bij en denk je andere gedachten.
En als je andere dingen denkt, doe je daardoor andere dingen en ervaar je andere emoties.
En natuurlijk ook: als je andere emoties hebt, denk je daardoor andere gedachten en verandert jouw gedrag mee.

Dit maakt dat het helemaal niet zo gek is dat als je ineens iets nieuws moet doen (bijvoorbeeld een video-evaluatie), dat je daar andere emoties bij voelt en dat je daar andere gedachten bij hebt dan die je normaal gesproken hebt.

Reken mee dat het iets is waarvan je niet weet wat je kunt verwachten en het wordt toch best logisch dat dit gespannen gevoelens en nerveuze gedachten kunnen worden.

Echter: hoe logisch en begrijpelijk ook, op zo’n manier reageren is niet per se een handige reactie. Veel mensen presteren namelijk niet op hun best wanneer ze zenuwachtig en gespannen zijn 😉

De truc is om jezelf in zo’n situatie als het ware te kunnen resetten naar een gemoedstoestand die je wél verder helpt.
Dan kun je jezelf altijd herpakken en is het niet langer de buitenwereld die bepaalt hoe jij presteert, maar doe je dat lekker zelf.

Natuurlijk gaan we de groep vandaag en morgen leren hoe ze dat precies moeten doen, maar daar heb jij weinig aan..
Gelukkig kunnen we het je ook in een paar coachingssessies leren 😉

Problemen bestaan niet.

24 oktober 2019

Als we naar de natuur kijken, vinden we daar geen problemen.

Die tornado’s in Texas hoeven geen afspraak te maken bij hun psycholoog omdat ze zo’n last hebben van de schade die ze veroorzaakt hebben.

Een tornado is gewoon een tornado en heeft daar geen enkele moeite mee.

Net zoals een bosbrand an sich alleen maar een bos is dat in brand staat.

Problemen worden gemaakt door mensen.

Wij vinden zo’n bosbrand wel of niet een probleem, omdat we er een betekenis aan geven.
Want een bosbrand heeft natuurlijk gevolgen.

De één zal denken ‘daar gaan de longen van de wereld, nu wordt het nog moeilijker om het klimaat te redden’ en vindt het verdwijnen van zoveel natuur vreselijk.

Maar een ander kan diezelfde bosbrand bekijken en denken ‘kijk nou toch, ik heb ineens meer grond om m’n plantjes op te zetten, komt dat even mooi uit, nu kan ik m’n kinderen te eten geven’ en die vindt het geweldig dat dat bos vertrokken is.

Het is dan heel simpel om te stellen dat die boer kortzichtig is en zich niet bezig houdt met het welzijn van de wereld. Hij is alleen bezig met zijn eigen gewin, en dat dit ten koste gaat van ons allemaal, maakt hem blijkbaar niet uit.

Zo simpel werkt het alleen niet, want wanneer wij ons in zijn situatie verplaatsen, wordt zijn reactie eigenlijk best heel logisch en verklaarbaar.

Want stel nou dat die man net zoveel van zijn kinderen houdt als wij van die van ons.
Dan kan het zomaar zijn dat hij het met deze stellingen eens is:
– Ik hoor bij de ouders die van hun kinderen houden.
– Ik ben een liefhebbende en verantwoordelijke vader.
– Als vader moet ik ervoor zorgen dat mijn kinderen krijgen wat ze nodig hebben, te beginnen bij de basisbehoeften.

Natuurlijk is zo’n man dan niet bezig met wat die bosbrand aan de andere kant van de wereld voor effect heeft, hij is allereerst een ouder die voor zijn kinderen zorgt.

De moraal van dit verhaal 🙂 …

Wanneer je vandaag, morgen of volgende week iemand tegenkomt waar je helemaal niets van snapt, of van wie je iets vindt, ga dan eens op zoek naar wat er in zijn wereld waar zou kunnen zijn waardoor zijn of haar reactie logisch en verklaarbaar wordt.

De kans is groot dat je, zodra je dit weet, meer begrip kunt opbrengen voor het standpunt of de reactie van die ander.

En: je weet nu hoe je die ander jouw kant op kunt krijgen. Je hoeft namelijk alleen maar jouw idee te laten passen in en bij de wereld van die ander en ze gaan uit zichzelf met je mee.

Om op deze manier naar mensen te leren kijken en te leren hoe je mensen zichzelf laat overtuigen, kun je in maart aanschuiven bij de jaaropleiding tot Professional Business Communicator.

Abonneer je op onze wekelijkse tips voor leidinggevenden. 

“Dank voor de wederom heerlijke e-mail.”

“Ik geniet van elke mail die ik van jullie krijg.”

Jij bent ook een blauwe, hè?

17 oktober 2019

“Persoonlijkheid is slechts een van de bronnen voor gedrag […]. Je kunt daarom beter gedrag en vaardigheden meten dan persoonlijkheid.”

“Al die persoonlijkheidstesten of -analyses bestaan alleen maar omdat […] hr-medewerkers én werkgevers niet erg kritisch zijn als het op dit soort tests aankomt.”

Afgelopen juni schreef psycholoog Jan Derksen een artikel in vakblad Werk & Veiligheid en nu.nl heeft hem daar onlangs over geïnterviewd.

Derksen stelt dat veel van de huidige persoonlijkheidstests onnodig inbreuk maken op iemands privacy en dat het schadelijk zou kunnen zijn voor de mensen die ze ‘ondergaan’.

Hij zegt: “[…] jaarlijks [krijgen] duizenden mensen op basis van die test een etiket opgeplakt. Dat is op zijn minst een vervuiling van de identiteit, want je gaat leven met het idee dat je een bepaald type bent. In het ergste geval gaan mensen eronder lijden.”

Vaak wordt de ‘uitslag’ gepresenteerd als min of meer vaststaande profielen of karaktereigenschappen.

Dat dit schadelijke effecten kan hebben, weten we helaas ook uit eigen ervaring.

Een paar jaar geleden hebben wij er ook eentje gedaan – die wij probeerden, werkte onder andere met ons dna.

Bij mij bleek dat ik nooit enige ambitie in de verkoop zou hoeven koesteren, want ik ben geboren met het worrier-dingetje en niet met het warrior-dingetje.
Van die eerste ga je je vooral veel zorgen maken.
En mensen die zich zorgen maken, die kunnen niemand overtuigen van de voordelen.
Dus vergeet het maar met je sales.

In de maanden daarna, merkte ik dat me stiekem steeds vaker afvroeg wat ik aan het doen was. Want ik kan dan wel denken dat het te leren is (vroeger kon ik immers ook niet fietsen, of rekenen, of …), maar misschien heb ik het wel verkeerd?

Dit is precies het probleem met dit soort tests: mensen kunnen enorm aan zichzelf gaan twijfelen.
Dan horen ze dat ze ‘een blauwe’ zijn en gaan ze automatisch geloven dat dit hun karakter bepaalt en dat ze dit niet kunnen veranderen.
Zelfs als het tegenovergestelde gezegd is bij de bespreking van de resultaten 😉

Daarom is het veel effectiever om iets anders te meten.
Je hoeft namelijk helemaal niet te weten wie iemand is; je wil weten welke capaciteiten iemand bezit.

Ook voor het lijdend voorwerp is dit veel fijner, omdat het gaat over vaardigheden en niet over (vaststaande) persoonlijkheidskenmerken.
En vaardigheden kun je leren door te oefenen en te trainen.

Een mooie tool om de capaciteiten van jouw (potentiële) managers te analyseren, is ManagingResult.
Hierin worden achtentwintig essentiële manager-competenties in kaart gebracht.

De deelnemer vult een enquête en een zelfanalyse in, eventueel aangevuld met de analyse van een externe feedbackgever. Uit de enquête wordt berekend in welke mate de competenties tot uiting komen en de zelfanalyse (het spreekt een beetje voor zich) laat zien in welke mate de manager zelf vindt dat hij de vaardigheden beheerst.

Op basis van deze analyses vindt er een gemeenschappelijke vaststelling plaats en daarna kiest de manager zelf welke competentie hij als eerste wil ontwikkelen.

Zij worstelden en kwamen boven

10 oktober 2019

Deze week heeft weer een nieuwe groep PBC’ers het examen afgerond.

Dat zijn voor de studenten altijd twee spannende dagen, maar ook voor ons.

We hebben ze in het afgelopen jaar mogen begeleiden op een bijzondere reis waarin ze zichzelf hebben leren kennen. De belangrijkste dingen zijn soms het moeilijkst, maar wat hebben ze hard gewerkt! Ze zijn steeds weer opnieuw de confrontatie met zichzelf aangegaan en daardoor enorm gegroeid!

Wij vinden dat iedere student die het tot het examen weet vol te houden, zonder meer al een grootse prestatie heeft geleverd.
Zelf vinden ze dat eigenlijk ook wel, maar het examen blijft toch altijd een dingetje.

Want examens zijn namelijk eng.

Een examen is bedoeld om je in de val te laten lopen.
Examens zijn op zo’n manier opgezet dat je het nooit goed kúnt doen.
Examinatoren kijken ook niet naar wat je laat zien waarop ‘ie je kan laten slagen, maar hij zoekt het bewijs dat nodig is om je te laten zakken.

Of althans, dat is wat we allemaal hebben geleerd uit de examens die we hebben meegemaakt.

Hoe begrijpelijk dit soort conclusies ook zijn, het blijft een feit dat onze studenten nog nooit één van onze examens hebben gedaan. En daardoor hebben ze ook geen enkel bewijs dat onze examens zouden lijken op, bijvoorbeeld, een rijexamen.

Met andere woorden: ze hebben aangenomen dat twee dingen met dezelfde naam (een PBC-examen en een rij-examen) door die overeenkomst in hun naam ook inhoudelijk met elkaar te vergelijken zijn.

Nou zijn de meeste aannames die we doen heel nuttig, omdat ze ervoor zorgen dat je de wereld om je heen snel kunt begrijpen. En hoewel een aanname niet gebaseerd is op bewijs, ze werken wel.
Je hebt bijvoorbeeld helemaal geen afdoende bewijs voor jouw aanname dat je inbrekers buiten houdt door de achterdeur op slot te doen, maar je slaapt wel lekkerder als je aanneemt dat dit een goede maatregel is 🙂

Sommige vooronderstellingen – zoals die over examens – kunnen je echter goed in de weg zitten. En niet alleen jou natuurlijk, we hebben ze allemaal.

Om zo’n onterechte aanname te pareren, zijn er een paar vragen die je kunt stellen:
– Hoe weet je zo zeker dat ..aanname.. correct is?
– Waar leid je uit af dat ..aanname.. correct is?
– Wat heb je meegemaakt dat je weet dat ..aanname.. correct is?

Het kan soms best even puzzelen zijn om dit soort vragen lekker te laten lopen.

Eén van de manieren om dit te oefenen, is met behulp van ons Metamodel voor de Taal-kaartspel.
Het kaartspel onderscheidt vijftien verschillende van dit soort ‘denkfouten’ en leert je aan de hand van voorbeeldzinnen welke vragen je kunt stellen om de ontbrekende informatie boven water te krijgen.

Waarom zou je het (fiets)wiel opnieuw moeten uitvinden?

3 oktober 2019

Een ruime maand geleden werd onze mooie gemeente Westland uitgeroepen tot dichtst bebouwde gemeente van Nederland.
Een twijfelachtige eer die gelukkig goed te verklaren is, want bijna de helft van ons grondgebied staat vol met kassen. En daar groeien dan weer miljoenen plantjes in, dus eigenlijk valt het reuze mee.

Die planten veroorzaken tegelijkertijd ook wel een ander typisch Westlands verschijnsel: het barst hier van de vrachtwagens.
Al die tomaten, paprika’s, aubergines, phalaenopsissen en andere onuitspreekbare bloemen moeten natuurlijk met enige regelmaat naar de klant.
Veel mensen die voor het eerst langskomen, raken bijna in shock door de hoeveelheid vrachtwagens die in zo’n klein gebiedje rondcrossen.

Zo’n zelfde soort schrik kan je overvallen wanneer je in Amsterdam per ongeluk fietsers gaat tellen.

Een tijdje geleden had een vriendinnetje het onzalige idee opgevat om samen een weekendje toerist in eigen land te spelen. We zouden naar Amsterdam gaan en daar in een hostel slapen.
Met z’n twintigen op één kamer is niet mijn idee van leuk, maar goed, soms heb je wat voor elkaar over.

Om ons echte toeristen te voelen, hadden we fietsen gehuurd.

Als Nalekse meisjes waren we al een beetje onder de indruk van de hoeveelheid fietsers – als het nou vrachtwagens waren geweest… – maar het echte probleem waren de toeristen-op-fiets.

Want wat een drama zijn die.

De gemiddelde Nederlander-op-fiets functioneert prima in het verkeer. Natuurlijk zijn stoplichten vooral suggesties en is de kortste weg altijd de béste weg, maar in ieder geval houden ze zich aan de ongeschreven regels die we allemaal kennen.

Toeristen daarentegen, die doen maar wat.

Het allerergst: ze twijfelen.

Doen ze net alsof ze naar rechts gaan, gaan ze op het laatste moment toch rechtdoor. Zelfs al is dat de plek waar inmiddels vijftien anderen fietsen.
Zien ze eruit alsof ze door het rode licht gaan rijden, stoppen ze toch. Zelfs al betekent dit dat ze daardoor zeshonderdveertig achterliggers op hun bagagedrager hebben zitten.

Wat doen ze nou precies verkeerd?

Die arme toerist is vergeten z’n Amsterdamse voorbeeld te analyseren 🙂

Hij had eventjes z’n fietsie tegen een boom aan moeten zetten en een kwartiertje moeten kijken naar hoe dat nou eigenlijk werkt: fietsen in een stad.

Dan had ‘ie vanzelf gezien dat mensen richting niet aangeven door hun hand uit te steken, maar dat ze met hun stuur laten zien wat ze gaan doen. En dat het niet belangrijk is of jouw stoplicht toevallig groen is, maar of je kan oversteken zonder dat je dingen raakt.

Hij had van z’n rolmodellen moeten leren.

Wij Ollanders kunnen natuurlijk al fietsen, dus dat hoeven we niet meer van iemand te kopiëren.
Gelukkig zijn er nog veel meer vaardigheden die je niet zelf hoeft te ontdekken, maar waarvoor je alleen maar een goed rolmodel hoeft te vinden.

Je observeert jouw voorbeeld heel nauwkeurig en destilleert dan de precieze stappenvolgorde die hoort bij jouw gewenste vermogen.
Die stappen voer jij exact zo én in dezelfde volgorde uit, et voila!

Succes gegarandeerd 🙂

Eén van de elementen die je in de jaaropleiding tot Professional Business Communicator gaat leren is hoe je zo’n stappenvolgorde in kaart brengt. We leren je hoe je er achter komt welke stappen iemand neemt om resultaat te bereiken.
Je kunt de dingen die je zelf (nog) niet kunt, dan gewoon kopiëren van iemand die het proces al geperfectioneerd heeft.

Want waarom zou je steeds het (fiets)wiel opnieuw moeten uitvinden?

Abonneer je op onze wekelijkse tips voor leidinggevenden. 

“Dank voor de wederom heerlijke e-mail.”

“Ik geniet van elke mail die ik van jullie krijg.”

Wij werken samen met onder meer:

Biografie

Ruim twintig jaar geleden richtte vader Jan het bedrijf op en begon hij met het opleiden en coachen van professionals in het bedrijfsleven. Het voornaamste probleem dat zijn klanten hadden, was het feit dat elke leidinggevende weliswaar vakinhoudelijk enorm goed geschoold is, maar dat zij nauwelijks worden opgeleid in het daadwerkelijk aansturen van anderen en het beïnvloeden van groepsprocessen.

Zo’n vijftien jaar later kwam zoon Joris het bedrijf versterken na het behalen van zijn vwo-diploma. Toen hij na een paar jaar ging studeren en zich in het studentenleven stortte, stapte dochter Maaike in de zaak. In eerste instantie vooral om de administratie te doen, want met een studie Neerlandistiek en een baantje bij de bakker had ze het druk genoeg.

Toch bleek dat bloed kruipt waar het niet gaan kan en na een paar maanden rondgelopen te hebben, begon het te kriebelen om meer dingen te gaan doen. Inmiddels zijn we drie jaar verder en bereiden Jan en Maaike zich voor op de aanstaande machtsovername 🙂

De geboorte en groei naar vandaag …
Op deze website worden er cookies gebruikt voor het analyseren en verbeteren van het gebruik van de website. Accepteer Cookies